T-shirt. Valery zit op de bank in haar kamer. Ze nipt aan een cappuccino en eet een stukje toast. Ze is bijna 50 en verblijft nu al een week of tien in Bardo. Ze houdt van boeken, teksten en verhalen. Samen met Quirine, huisarts in opleiding, zit ik bij haar. ‘Ik heb wat over ons eerder geschreven geschreven’, zeg ik.

Emmertje ‘Dat emmertje heeft het nodige te verduren gehad de afgelopen twee jaar,’ zegt Wil. ‘Dat kun je wel stellen,’ zegt Alexandra met een twinkeling in haar ogen. Haar weelderige grijze haardos zou ik niet zo snel koppelen aan haar leeftijd, net voorbij de 50. De net omgespoelde turquoise emmer zet hij naast haar bed en ploft neer in de

De hand Je hand reikt kordaat naar voren en grijpt de schuif groot. Precies zoals we hebben besproken. ‘Als het zelfs kan ik het zelf. Eindelijk weer iets actiefs kunnen doen.’ Ik zit naast je, heb het infuus doorgespoten en de zak met vloeistof aangesloten. Gewoon een klein zakje doorzichtige vloeistof. Niet te onderscheiden van gewone zoutoplossing. Maar we weten

Omlijsting* Het leven kent wetmatigheden en zekerheden. Een wetmatigheid is bijvoorbeeld de 24 uur die iedere dag telt. Een voorbeeld van een zekerheid is dat er in ieders leven twee dagen zijn die geen 24 uur bevatten; de dag van onze geboorte en de dag van ons sterven. De eerste dag vieren we ieder jaar weer. De tweede dag, de

Patiënt als leermeester ‘Ik weet heus wel dat ik ga overlijden. En zal ik je eens wat zeggen …, ‘haar blauwe ogen kijken me strak aan, ‘Ik vind dat helemaal niet erg. Zul je wel gek vinden… maar de dood hoort er gewoon bij hoor. Als het maar wel gaat als bij mijn moeder. Rustige weggegleden met de toezegging van

Telefoon ‘Ben gelukkig niet misselijk meer.’ Nelleke zucht diep. Alsof ze de herinnering aan de weg wil blazen. ‘Vorige week was het erg. Nou, nou,’ ze schudt haar hoofd en keek me indringend aan, ‘zo erg…, dan het voor mij niet meer hoor.’ Haar donkere bril en bleke huid, net zo’n contrast als voor de andere medicatie tegen de bescherming.