Meest gelezen Blogs

Blog ‘Woorden van Bardo’

Medewerkers en vrijwilligers maken in Bardo bijzondere momenten mee met de gasten en hun naasten. 

Hieronder hebben enkelen van hen hun gedachten hierover in woorden gevangen.

Alle Blogs

Juni 2018 – De handschoen

De handschoen Het is 2004. Ik ben bijna arts, officieel nog student. In het Kennemer Gasthuis loop ik mijn laatste coschap, mijn eerste ‘eigen patiënten’. Dit alles onder het toeziend oog van mijn supervisor. Samen met hem en de verpleegkundige zit ik in de artsenkamer. De tijd van meekijken is voorbij. Ik ben verantwoordelijk, ik voel me als een vis

Mei 2018 – Promoveren

Promoveren ‘We gaan gas’, trapt Piet af over hij zijn jas over de stoelleuning hangt. Hij ploft neer op de stoel. Zijn vrouw Astrid zit al. ‘Het mag dan wel niet te genezen en dus palliatief zijn, maar ik ga er nog steeds voor.’ Het aanhoudende hoesten bleek op meer te rusten dan een rokershoest. Het is mis en flink

April 2018 – Gevangenis

Gevangenis ‘Dynamiek, man, volop dynamiek. Op tal van manieren.’ Richard steekt direct van wal. We kennen elkaar net. Bij kennismaking was zijn handdruk stevig, stonden zijn ogen gefocust. De ferme passagiers met de spreekkamer in liep, deden geen ziekte vermoeden. De touwtjes uit zijn capuchontrui bungelen nonchalant bij het uiterlijk van zijn hoofd. ‘Ik ben geen type voor een psycholoog.’

Maart 2018 – Bloemschikken

Bloemschikken ‘Storend is het, ronduit storend’, zegt Kees met een groot dik vest aan. Een half jaar geleden zagen we elkaar voor het laatst. Nu gaat hij op het puntje van zijn stoel zitten en buigent zich voorover, als hij mij zijn klacht aan wil reiken en daarmee wil maken. Als de pijn op komt, is dat op zich met

Februari 2018 – Op z’n kop

Op z’n kop Het gaat als ik binnenloop. Mensen staan ​​rondom het koffieapparaat, spelen tafelvoetbal of staren aandachtig naar instructies op het papier van het computerscherm voor zich. ‘Ik kom voor de chatsessie,’ zeg ik onwennig tegen de eerste de beste die ik tegenkom. ‘Loop maar mee.’ Ik sluit aan bij een groep die net naar de hoek van de

Januari 2018 – Wegen

Wegen Een statige deur wordt voor mij open geduwd. Schoorvoetend loop ik de lege zaal in. Rijen banken staren me aan, de eerste zijn ‘gereserveerd’. Ik ga op de eerste niet gereserveerde rij zitten en kijk voor mij uit door de grote glazen pui. Het water in de vijver achter het glas spat open en de bomen zonder bladeren in

Nieuwsbrief

Aanmelden Nieuwsbrief

* Vereist
Welke nieuwsbrieven wilt u van ons ontvangen: