T-shirt. Valery zit op de bank in haar kamer. Ze nipt aan een cappuccino en eet een stukje toast. Ze is bijna 50 en verblijft nu al een week of
Emmertje ‘Dat emmertje heeft het nodige te verduren gehad de afgelopen twee jaar,’ zegt Wil. ‘Dat kun je wel stellen,’ zegt Alexandra met een twinkeling in haar ogen. Haar weelderige
De hand Je hand reikt kordaat naar voren en grijpt de schuif groot. Precies zoals we hebben besproken. 'Als het zelfs kan ik het zelf. Eindelijk weer iets actiefs kunnen
Omlijsting* Het leven kent wetmatigheden en zekerheden. Een wetmatigheid is bijvoorbeeld de 24 uur die iedere dag telt. Een voorbeeld van een zekerheid is dat er in ieders leven twee
Blog ‘Woorden van Bardo’Medewerkers en vrijwilligers maken in Bardo bijzondere momenten mee met de gasten en hun naasten.
Hieronder hebben enkelen van hen hun gedachten hierover in woorden gevangen.
De deur door Het stel lijkt zorgeloos op de bank te zitten; zij schuin gedraaid met haar nonchalant geweest voor zich uit gestrekt en hij ontspannen naast haar. Maar schijn beddriegt. Met een grimas op haar staat de vrouw op en gezicht me haar linkerhand, haar rechterarm blijft krachteloos naast haar lichaam hangen. ‘Linda’. Zijn handdruk is ferm en wordt
Ongemak De Internationale dag van de palliatieve zorg valt dit jaar op 8 oktober en heeft als thema “Kwaliteit van leven; als leven pijn doet”. Het doet me denken aan drie ervaringen die me motiveerden voor de palliatieve geneeskunde. 1. De droge boeken en het hoge microscopengehalte van de studie geneeskunde konden me maar weinig bekoren. En na een goed
Goddelijk nieuwsgierig Pijn voert de boventoon. Meer dan liggen op bed is er thuis niet meer bij. Een concreet daarom is niet aanwijsbaar. De laatste scans stemden positief; de langkanker bedwongen. gerelateerde opname in Bardo. Het streven is tijdens een korte opname de pijn onder controle te krijgen. De al geplande scan moet uitsluitsel over de stand van zaken in
Contact Terug van vakantie maak ik me op voor een nieuwe ontmoeting. Vermoeidheid staat voorop, zo vertelt de verpleegkundige. Ze zal “roest, roest, roest.” Die woorden heb ik in mijn oren geknoopt als ik voor haar deur sta. Zachtjes klop ik op de deur en duw deze open. De gordijnen zijn dicht, de schemering verwelkomt me. Ik gluur om de
Schouderklopje Net als in ons eerste gesprek wordt gesproken over medicatie en de veel gemaakt zijn. Het vertrouwen in artsen, verpleegkundigen en apothekers is verdwenen. Frustraties alom. Dit keer over de verzekeraar die hem laat vallen door medicatie niet te vergoeden. De toezegging dat de huisarts het op kan en zal lossen geeft hem geen rust. Net als in ons
Mister Milkshake Het had niet veel gesveld of we hadden elkaar een week geleden niet ontmoet. Samen met de verpleegkundig specialist ben ik op de afdeling urologie voor een andere patiënt. Haast terloops opgenomen de zaalarts dat een patiënt van haar jongere vanmiddag een gesprek heeft de uroloog. Het nieuws is droef. Oplossingen voor handen zijn niet meer dan lapmiddelen.
