Uit(z)waaien ‘Best heftig om hier weer te zijn’, zegt Lidwien met getrokkende stem. Haar zussen Marian en José knikken instemmend. ‘Het is nu geleden dat moeder in Bardo acht weken overleden. Gek te bedenken dat jullie werk gewoon door is gegaan.’ In het Trefpunt, de ontmoetingsplek binnen Bardo, blikken we terug op de tijd die was. ‘Jullie zijn zeker niet

Gordijn Achter het gordijn wordt op ons gewacht. Samen met zaalarts Lotte en collega Astrid loop ik naar binnen. Ik schud het rond het bed de hand. Door het rumoer opent de patiënt zijn geel uitgeslagen ogen en verkregen me de hand door een, haast onhoorbaar ‘Wim’. Zijn ogen weer dicht. Ik ga naast hem zitten. ‘Ik begrijp dat jullie

Oorverdovende stilte ‘Een paar dagen na mijn opname in het ziekenhuis stond ik alweer langs de lijn. Tobias moest voetballen. Stond ik daar in mijn uppie.’ Saskia heft haar armen en gooit het eruit. ‘Ik wist dat de andere ouders hebben gehoord van mijn opname in het ziekenhuis, maar er iets over zeggen ho maar. Een operatie aan je amandelen

Kipfilet ‘Elke keer word ik weer verrast door wat er gebeurt. Ook al heb ik vooraf zeg keren een patiënt van nabestaande uitgenodigd voor het onderwijs over palliatieve geneeskunde’, ik tegen Angela. De jonge dokters laten hun lunchpauze schieten en schuiven aan. Haar en der een zelf meegebrachte boterham gegeten. ‘Heb je er trouwens fluistert mee dat er gegeten wordt

Krulspelden ‘Hé jochie, wat leuk dat je even binnenloopt’, zegt ze met een tandeloze mond. Haar kunstgebit is vlak voor opname in Bardo via ‘het closet’ in het riool beland. Haar tegen het grijze haar en bleke gezicht. Gezien haar ziekte ook niet verwonderlijk, haar lichaam maakt geen nieuw bloed en bloedtransfusies slaan niet aan. Op de revalidatieafdeling van het

Perspectief Haar perspectief Het is koud in de kamer, maar het weerzien is warm. Rona ligt met een grote glimlach onder haar eigen dekbed. Even rustig en ontspannen als de Boeddha op het dekbedovertrek. ‘Brrr, is de verwarming kapot van zo’, vraag ik lachend. ‘Ik doe het raam wel dicht’, zegt haarstaat vast Kees zicht op de stoel naast haar