Meest gelezen Blogs

Blog ‘Woorden van Bardo’

Medewerkers en vrijwilligers maken in Bardo bijzondere momenten mee met de gasten en hun naasten. 

Hieronder hebben enkelen van hen hun gedachten hierover in woorden gevangen.

Alle Blogs

December 2017 – Kussen

Kussen ‘Ik wil een goede vader zijn’, zegt Jörgen vanuit zijn ziekenhuisbed, zijn hoofd ligt op een witte kussensloop met kindertekeningen erop. ‘Ben verdorie nog maar 46 jaar en kan niet eens thuis de broodjes smeren voor mijn kinderen, Tatum en Roan.’ Hij schudt zijn hoofd en kijkt zijn vrouw Iris aan die naast hem zit. Ze pakken elkaars hand.

November 2017 – Tussenstand

Tussenstand ‘Ik ga wel in de hoek zitten’, schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de spreekkamer in het ziekenhuis. ‘Ik ken m’n plek.’ ‘Wat je wil’, zegt Els. ‘We blijven Peppie en Kokkie.’ Arnold’s snor krult omhoog en zijn buik schudt nog na. ‘Humor heeft ons op de been gehouden

Oktober 2017 – Tortelduiven

Tortelduiven ‘Stoppen jullie gewoon de medicijnen in de hoop dat haar hart het begeeft van zo?’ vraagt ​​André duidelijk aangedaan, maar zonder al te veel stemverheffing. ‘Dat kan toch niet de bedoeling zijn?’ Zijn kleurige polo steekt fel af tegen het intens bleke gezicht van zijn vrouw Henny. De chemo heeft haar kaal gemaakt, desondanks sprankelen haar ogen. In de

September 2017 – Kleurrijk

Kleurrijk ‘Je vriend moet niet je vijand worden’, zegt Chantal. Ze kijkt me indringend aan door haar zwarte bril. ‘Ik weet zeker dat de chemo eerst wat heeft gedaan, maar na de laatste keer hoopte er vocht op in mijn buik,’ ze geeft een klap op haar buik om te onderstrepen waar het probleem zit, ’toen wist ik dat een

Juli 2017 – Uit(z)waaien

Uit(z)waaien ‘Best heftig om hier weer te zijn’, zegt Lidwien met getrokkende stem. Haar zussen Marian en José knikken instemmend. ‘Het is nu geleden dat moeder in Bardo acht weken overleden. Gek te bedenken dat jullie werk gewoon door is gegaan.’ In het Trefpunt, de ontmoetingsplek binnen Bardo, blikken we terug op de tijd die was. ‘Jullie zijn zeker niet

Juni 2017 – Gordijn

Gordijn Achter het gordijn wordt op ons gewacht. Samen met zaalarts Lotte en collega Astrid loop ik naar binnen. Ik schud het rond het bed de hand. Door het rumoer opent de patiënt zijn geel uitgeslagen ogen en verkregen me de hand door een, haast onhoorbaar ‘Wim’. Zijn ogen weer dicht. Ik ga naast hem zitten. ‘Ik begrijp dat jullie

Nieuwsbrief

Aanmelden Nieuwsbrief

* Vereist
Welke nieuwsbrieven wilt u van ons ontvangen: